|
|
Terapia pedagogiczna polega na usprawnianiu zaburzonych funkcji wzroku, słuchu i ruchu, za pomocą różnych ćwiczeń. Jest interwencją wychowawczą, zmierzającą do spowodowania określonych, pozytywnych zmian w zakresie sfery poznawczej i emocjonalno – motywacyjnej oraz w strukturze wiedzy i umiejętności dziecka.
Czasami tego terminu używa się w odniesieniu do zajęć korekcyjno- kompensacyjnych a nawet wyrównawczych. Należy jednak pamiętać, iż 'zajęcia dydaktyczno- wyrównawcze organizuje się dla dzieci, uczniów , którzy mają znaczne trudności w uzyskaniu osiągnięć z zakresu określonych zajęć edukacyjnych, wynikających z podstawy programowej dla danego etapu edukacyjnego. Zajęcia prowadzone są przez nauczyciela właściwych zajęć edukacyjnych. Liczba uczestników zajęć wynosi od 4-8 uczniów.'; Natomiast zajęcia korekcyjno- kompensacyjne wchodzą w zakres zajęć specjalistycznych ;organizuje się je dla uczniów, u których stwierdzono specyficzne trudności w uczeniu się, uniemożliwiające uzyskanie osiągnięć wynikających z podstawy programowej dla danego etapu edukacyjnego; zajęcia prowadzą nauczyciele posiadający przygotowanie w zakresie terapii pedagogicznej; liczba uczestników zajęć wynosi od 2 do 5 uczniów;
Szczegółowe te sprawy reguluje
Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 stycznia 2003 r.,
Musimy pamiętać, że celem naszym będzie stworzenie możliwości wszechstronnego rozwoju umysłowego, psychicznego i społecznego dzieciom z trudnościami rozwojowymi, rozwoju na miarę ich możliwości.
Terapia pedagogiczna pełni funkcje:
- stymulującą rozwój uczniów,
- profilaktyczną, wobec grożącym niepowodzeniom szkolnym,
- korektywną w odniesieniu do wszelkich nieprawidłowości.
- wyrównawczą wobec zaistniałych problemów dydaktycznych,
M. Bogdanowicz wyróżnia takie formy terapii:
• Terapia psychomotoryczna
• Usprawnia jednocześnie funkcje psychiczne i ruchowe, które uczestniczą w procesie czytania oraz ich współdziałanie.
• Terapia psychodydaktyczna
• Ćwiczy czynności nabyte w toku nauczania, na przykład czytanie.
• Psychoterapia
• Leczenie zaburzeń emocjonalnych.
W podobny sposób terapię pedagogiczną pojmuje E. Gruszczyk-Kolczyńska, która przez pracę dydaktyczno – wyrównawczą rozumie "interwencję wychowawczą w postaci terapii wychowawczej, realizowaną w układzie terapeuta (psycholog, pedagog) – dziecko, mające na celu wyrównanie dysharmonii rozwojowych oraz braków w wiadomościach i umiejętnościach w takim stopniu aby zapewnić dziecku prawidłowe funkcjonowanie w sytuacjach szkolnych".
H. Spionek proponuje stosować wszystkie formy terapii równocześnie, gdyż "jedynie wszechstronne ćwiczenia zaburzonych funkcji na wszelkim dostępnym materiale i we wszystkich możliwych czynnościach przyczyniają się do przezwyciężania trudności szkolnych".
Aby proces terapeutyczny przebiegał prawidłowo należy trzymać się określonych zasad. Oczywiście jako działalność dydaktyczna musi uwzględniać zasady dydaktyki ogólnej, metodyki nauczania oraz specyfikę pracy z dzieckiem o nieharmonijnym rozwoju, jego warunki rozwojowe, możliwości poznawcze i potrzeby. Najważniejsze zasady obowiązujące w terapii obowiązują to:
Zasada indywidualizacji środków i metod oddziaływania korekcyjnego: musi być bezwzględnie respektowana w pracy z dziećmi o zaburzonym rozwoju. Dzieci z fragmentarycznymi zaburzeniami rozwoju wymagają dodatkowej pomocy w postaci indywidualnego oddziaływania pedagogicznego. Jest to spowodowane tym, że możliwości percepcyjne uniemożliwiają efektywne uczenie się w nauczaniu masowym. Stwarza to konieczność indywidualnego programowania zajęć korekcyjnych, dostosowania środków, metod dydaktycznych i wychowawczych do indywidualnych możliwości konkretnego dziecka. Indywidualizacja musi być także stosowana w czasie zajęć zespołowych. Polega ona na kontrolowaniu przebiegu i wyników pracy dziecka, pomaganiu mu w przezwyciężaniu trudności oraz stosowaniu odpowiednich zabiegów wychowawczych i psychoterapeutycznych. Jest to niezbędny warunek, aby osiągnąć zamierzone rezultaty i zrealizować indywidualne cele terapeutyczne.
Zasada powolnego stopniowania trudności w nauce czytania i pisania , uwzględniającego złożoność tych czynności i możliwości percepcyjne dziecka
Zasada ta uwzględnia stopniowanie trudności, które dotyczy zarówno objętości opracowywanego materiału, jak i jego przystępności dla dziecka. Należy przechodzić od ćwiczeń elementarnych, prostych, obejmujących niewielki zakres materiału do coraz bardziej złożonych i wymagających opanowania coraz większych partii materiału dydaktycznego. Warunkiem przechodzenia do zadań trudniejszych jest sprawne wykonywanie ćwiczeń na niższym poziomie. Nie mogą tu obowiązywać ograniczenia czasowe, gdyż przezwyciężanie trudności jest uwarunkowane indywidualnymi możliwościami danego dziecka. Jest trudne do określenia w czasie.
Zasada korekcji zaburzeń: ćwiczenie wszystkich funkcji najgłębiej zaburzonych oraz najsłabiej opanowanych umiejętności
Podczas zajęć najwięcej czasu trzeba przewidzieć na ćwiczenie funkcji najsłabiej rozwiniętych w różnych czynnościach, przestrzegając zasady stopniowania trudności i zasady indywidualizacji. Należy pamiętać, że im głębiej jest zaburzona dana funkcja, tym większa podatność dziecka na zmęczenie wykonywaniem czynności angażujących tę funkcję.
Zasada kompensacji zaburzeń: łączenie ćwiczeń funkcji zaburzonych z ćwiczeniami funkcji niezaburzonych w celu tworzenia właściwych mechanizmów kompensacyjnych. Zadaniem terapeuty będzie wytworzenie u dziecka takich mechanizmów psychologicznych, w których funkcje sprawniejsze pełnią rolę kompensacyjną, wspierając czynności funkcji zaburzonych. Właśnie takie ćwiczenia korekcyjno – kompensacyjne wyrównują skutki mikrodefektów, usprawniają procesy integracji psychomotorycznej oraz ułatwiają opanowanie trudnych dla dziecka umiejętności, zwłaszcza czytania i pisania.
Zasada systematyczności, która dotyczy systematyczności i częstotliwości ćwiczeń korekcyjnych i korekcyjno – kompensacyjnych oraz dozowania ich w czasie. W miarę możliwości zajęcia powinny odbywać się jak najczęściej, najlepiej codziennie. Częstotliwość i systematyczność prowadzonych zajęć wpływa pozytywnie na opanowanie i utrwalanie nabytych umiejętności.
Zasada ciągłości oddziaływania psychoterapeutycznego. Czyli działania wychowawcze o charakterze psychoterapeutycznym powinny towarzyszyć zabiegom dydaktycznym przez cały czas trwania zajęć terapeutycznych, a w pierwszym okresie odgrywają rolę dominującą. Działania psychoterapeutyczne pełnią funkcje profilaktyczne, które chronią przed dalszymi negatywnymi następstwami niepowodzeń
Zadania terapeutyczne:
-stymulacja rozwoju psychoruchowego,
- kompensacja niedoborow rozwojowych,
- korekta zakłóceń przebiegu procesow i funkcji psychicznych,
- eliminacja brakow dydaktycznych,
- zmiana postaw wobec trudności i niepowodzeń szkolnych,
- usuwanie przeszkód adaptacyjnych dziecka w środowisku szkolnym
Etapy pracy terapeutycznej,
Najczęściej wyróżnia się dwa etapy pracy:
• etap wstępny (przygotowawczy), zwany także psychoterapeutycznym;
• etap reedukacji (terapii) właściwej.
|
|
Brak dodanych komentarzy. Może czas dodać swój?
|
|
Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.
|
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.
Brak ocen. Może czas dodać swoją?
|
|
<< Wrzesień 2010 >>
| Po |
Wt |
śr |
Cz |
Pi |
So |
Ni |
| |
|
1 |
2 |
3 |
4 |
5 |
| 6 |
7 |
8 |
9 |
10 |
11 |
12 |
| 13 |
14 |
15 |
16 |
17 |
18 |
19 |
| 20 |
21 |
22 |
23 |
24 |
25 |
26 |
| 27 |
28 |
29 |
30 |
|
|
|
|
· Gości online: 5
· Użytkowników online: 1
nauczycielka59
· Łącznie użytkowników: 1,816
· Najnowszy użytkownik: beatao1
|
|
Musisz zalogować się, aby móc dodać wiadomość.
|
| |
Życzę tygodnia wypełnionego samymi dobrymi doświadczeniam 
, widziałam, znowu masz tyle aniołków 
. Wypoczywaj i nabieraj sił, ja w tym roku mam komfort-maluchy odchowane, są super 
Więc korzystaj z niej bez reszty 
!!! Jutro Poniedziałek 
